Bir Yuva Daha Yıkılıyor

BİR YUVA DAHA YIKILIYOR
-“Demek ki benden boşanmak istiyorsun. Hayret! Neden şaşırmadım acaba? ”
-“Sen de bana, benim sana sarıldığım gibi sarılsaydın. Ben ayaklar altındaki umursanmayan, yağmura susamış çimler gibi sevginle sırılsıklam olsaydım. Ne yaptıysam faydası olmadı. Sana kendimi sevdiremedim. Anlamadım ki eksik olan neydi?”
-“Artık bunları konuşmanın ne bana, ne de sana bir faydası yok. Sen zaten kararını vermişsin. Bir şeyler söylesem problemimize çare olur mu?”
-“Olmaz. Çünkü çok geç kalınmış sözler olurdu.”
-“O halde neden bana sitem ediyorsun? İçindeki zehri bana akıtıp da rahatlamayı mı düşünüyorsun?”
-“Ne yazık ki hiç değişmemişsin. Bir kez de olsa hatalı olduğunu kabul etseydin, belki hatalarından ders alırdın da bu günlere gelmezdik.”
Güneydoğu’da bir ilçede daha 14 yaşlarında güzel bir kız çocuğu vardı. Umutları henüz çiçek açıyordu. Hayallerini ise ancak rüyalarında görebiliyordu. İlkokulu bitirdikten sonra okumak istese de okula gönderilmemişti. Küçük yaşlarda babası vefat edince, abisinin yanında büyümüştü. On çocuklu kalabalık bir ailenin ferdi olarak, orta halli bir hayat sürüyordu.
Günlerden bir gün gönlüne bir sevda düştü. Birbirlerini sevdiler. Çevrenin verdiği imkanlar ölçüsünde temiz bir aşk yaşamaya başladılar. Beraberliklerini ailelerine söylediklerinde, oğlanın ailesi şiddetle böyle bir evliliğe karşı çıktı. Çünkü oğullarına zengin bir ailenin kızını almak istiyorlardı. Böylece büyüklerin olumsuz yaklaşımları sonucunda iki aşık ayrılmak zorunda kaldı. Böyle yerlerde kızın adının çıkması, aileler açısından kabul edilebilir bir şey değildir. Bu nedenle Gülay’ı, apar topar başka birisiyle evlendirmeye giriştiler. Oğlan ise ailesinin baskısına karşı koyamayıp, ilerleyen zamanda başka birisiyle evlendi.
Yine aynı ilçede 24 yaşında başka bir adam vardı. Varlıklı bir aileye mensup olan bu adam, kendisini komünist öğretilere adamıştı. Özellikle “Kürt Halkına özgürlük” düşüncelerinin zemininde inşa edilmiş fikirlerini, Marx, Engels teorileri ile şekillendirmeye çabalıyordu. Silahlı eylemlere karşıydı. Siyasi temelli mücadeleden yanaydı. Ailesi onun bu tavırlarından rahatsızdı. Anası, babası ne kadar da nasihat etse, onu yolundan döndüremedi. Düzenli bir işi de yoktu. Paraya pula değer vermediğini söyleyerek, aile işlerine destek de vermiyordu. Deli dolu, uçarı bir hayat yaşıyordu. Ailesi belki düzelir umuduyla onu evlendirmeye karar verdi. İşte Hüseyin ile Gülay’ın yolları böylece çakışmış oldu.
Öncesinde, adet olduğu üzere adama, kızı gösterdiler. Adam kızı çok beğendi. İlk görüşte aşk derler ya aynen o şekilde Gülay’a tutuldu. Aslında farkında olmadığı çok önemli bir sorun vardı. İkisi de gerçekten farklı Dünyaların insanıydı. Kız hiç bir siyasi fikre sahip değildi. Bu konuda tek bir kitap okumamış, hatta okula bile gitmemişti. Zaten henüz 14 yaşındaydı. Kafa yapıları tamamen farklı olan bu çiftin evliliklerinin, tam bir fiyasko ile sonuçlanacağını bilmek için müneccim olmaya gerek yoktu. Hüseyin hayatının en büyük hatasını yapmak üzereydi. Çünkü Gülay’ın güzelliğinden dolayı aklı başında değildi. Ne talihsiz bir düşüncesizlik ve ne yanlış bir tercih!
Sonuçta Hüseyin’in ailesi Gülay’ı istemeye geldi. Gülay bir kenara büzüşmüş, dizleri kollarının arasında, boynu bükük ve çaresiz, öylece bir duvara yaslanmış ve hakkında verilecek kararı bekliyordu. Nihayet kahveler içildi ve beklenen acımasız karar verildi. Gülay, Hüseyin’e verilmişti. Göz ağladı; Kalp çırpındı; Bir tomurcuk gül sessizce haykırdı. Fakat ne yazık ki onu kimseler duymadı ve sonuç değişmedi. Bir kez daha küçük bir kızın, körpe kalbinin minik ellerine, cahilliğin kara kelepçesi takılmış oldu.
Yıllar yılları kovaladı. Dört çocukları oldu. Elbette beklendiği gibi iki taraf için de mutluluk adına, her hangi bir şey yaşanmadı. Maddi hayatları da pek iç açıcı değildi. Hüseyin’in öfkeli ve sert bir mizacı vardı. Her an herşeye kızıyor, bağırıp çağırıyordu. Daha evliliklerinin başında Hüseyin’in, eşinin güzelliğini haddinden fazla kıskanması da bu öfkesinin şiddete dönüşmesine sebep oldu. Aşıra kıskançlık doruk notasındaydı. Eşini evden dışarı çıkarmıyor ve en küçük bir bahanede dövüyordu. Hakaretlerin de bini bin paraydı.
Gülay bir ara kaçmayı denemiş ama başaramamıştı. Sonrasında doğan çocuklar da işini daha bir zora sokmuştu. Çocukları için her türlü eziyete katlanan bu kadın, en dayanılmaz buhranlı bir anında, intihara dahi teşebbüs etmişti. Tüm sözler, tüm nasihatler ve yaşanan olumsuz olaylar Hüseyin’e ders olmuyordu. Şiddet zamanla aile içine de sirayet etti. Çocuklar da dayaktan nasibini almaya başladı. Konu komşuya mahçubiyetleri de cabasıydı.
İnanılmaz bir sabır ile yıllar geçti. İşte şimdi küçük bir parkta karşılıklı oturmuş, ayrılıktan, boşanmaktan bahsediyorlardı. Yarım yüzyılı geçmiş yaşları, aklara teslim olmuş saçları, acaba bu evliliği kuratarabilecek miydi?
-“Evden gittin gideli, bir kere bile olsa acaba bunlar ne yer ne içer diye düşündün mü? Kaç aydır yoksun. Sonunda hiç bir şey olmamış gibi çıkıp gelmişsin. Sana ne diyebilirim ki?”
-“Söyleyeceğini söyledin zaten. Ancak benim boşanmaya niyetim yok. Bu nasıl bir iştir? Bu yaştan sonra boşanma mı yaşatacaksın bana?”
-“Ama sen bana, yok, yok, hayır bize, hepimize çok şeyler yaşattın. Yapmadığın eziyeti bırakmadın. Artık nah şurama tak etti. Yıllardır çocuklarım için sana sabrettim. Onlar da büyüdüler. Sana verilecek ne hesabım, ne de bir borcum var. Bu iş bitti artık Hüseyin, bitti.”
-“Bana bir şans daha veremez misin?”
-“Şans mı? Güldürme beni! Bir de lütfen, karşımda ağlama! Sana ne şanslar verdik. Bin mi desem, yüz bin mi desem, bilemiyorum. Nasıl da hepsini boşa harcadın. Ayrıca sen, o yanında kaldığın ve ailenin nafakasını yedirdiğin kadına git! O versin artık sana istediğin şansı.”
-“Tövbe yalan, iftira! Kadın madın yok. Ne duyduysan hepsi yalan dolan.”
-“İnkâr etme! Kendi gözlerimle gördüm. Gerçi çok da umurumda değil. Benim kızdığım çocukların dururken, maaşını o kadına yedirmen. İşte sen böyle bir adamsın.”
-“Gülay’ım! Ne olur affet beni! Bak! Göreceksin, bundan sonra her şey çok güzel olacak. Söz veriyorum sana.”
-“Sana ağlama dedim. Kendini daha fazla küçültme! Bundan sonra benim senden tek istediğim, anlaşmalı bir şekilde sakin sakin boşanmak. Eğer bunca yılın, bir zerre de olsa hatırı varsa, kabul edersin.”
-“Yok, yok, ben senin asıl niyetini biliyorum.”
-“Yaa, neymiş bakalım benim niyetim?”
-“Benden nafaka koparıp, evin de yarısını istiyorsun.”
-“Ne kadar yazık! Aklın halâ para da pul da. Ben senden, hakkımdan başka tek bir kuruş dahi istemiyorum. Devletin yasaları, Allah’ın şeriati ne diyorsa onu istiyorum.”
-“Zırnık alamayacaksın benden. Vermeyeceğim.”
-“O senin düşüncen. Yasalar ne derse o olur. Ben yine de içinde bir parça insanlık kalmışsa diye söylemiştim. Ancak görüyorum ki o da kalmamış. O halde sen bilirsin. Bundan sonra mahkemede görüşürüz.”
Gülay ayağa kalktı ve ağır adımlarla uzaklaşmaya başladı. Az önce hayatının konuşmasını yapmıştı. Kendisi bile şaşırmıştı. Taşımak zorunda kaldığı mazinin, sırtında kambur olan yükleri bir anda kayboldu.
Hüseyin ise olduğu yere mıhlanıp kalmış, Gülay’ın ardından çaresizce bakıyordu. Eski kocasının yaşlı gözlerle bakışının altında Gülay, ağaçların arasından yeni hayatına doğru gözden kaybolurken şöyle düşünüyordu:
-“Sen de bana, benim sana sarıldığım gibi sarılsaydın. Ben ayaklar altındaki umursanmayan, yağmura susamış çimler gibi sevginle sırılsıklam olsaydım. Ne yaptıysam faydası olmadı. Sana kendimi sevdiremedim. Anlamadım ki eksik olan neydi?”

Sevgi Paylaştıkça Artar
Kudret Uğurlu Eminsoy

Kudret Uğurlu Eminsoy

Emekli Binbaşı İlahiyatçı Öğretmen Yazar

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir