Yaşlı Tren İstasyonu ve Serçeler

YAŞLI TREN İSTASYONU VE SERÇELER
Sabahın ilk ışıklarıyla beraber koridorda ağır ağır yürüyen kadının ayak sesleri, geçmişten kalma, tarihi tren istasyonunu uykusundan kaldırdı. Yaşlı istasyon gözlerini açarken, rahatsız edilmenin huysuzluğu ile şöyle bir gerindi.
-“Haydi Bismillah! Yeni bir güne daha başlıyoruz. Bakalım bu gün nelere şahit olacağız.”
İstasyon oldukça sessiz ve sakindi. Giriş salonunun duvar kenarlarına iliştirilmiş banklardan birinde akşamdan kalan bir sarhoş sızmış yatıyordu. Karşısındaki bankta ise evsiz olduğu, yırtık pırtık elbisesinden anlaşılan bir gariban da başını bir elinin üzerine koymuş halde yan dönmüş uyuyordu. Kadın yavaşça bilet almak için gişeye doğru yanaştı. Kapalı pencereyi tıkırdatırken, görevli memur, pencerenin önündeki, kenarları yırtılmış ama kısmen yamalı, meşin kaplı, mavi koltukta başı öne düşmüş uyukluyordu. Camın sesi ile irkildi. Şöyle bir doğruldu. Kollarını havaya kaldırarak bir güzel gerindikten sonra müşteriye baktı.
-“Buyrun hanımefendi. Size nasıl yardımcı olabilirim?”
Kadın oldukça şık giyimliydi. Kenarı tüylü şapkasıyla hafifçe örtülü yüzü kibar ve sevimliydi. Varlıklı birisi olduğu her halinden belliydi. Memur şaşkınca kadına bakarken, kadın, ince bir ses tonuyla “İstanbul’a ilk tren ne zaman?” diye sordu. Memur afallamış halde “Tam vaktinde geldiniz. 2 saat sonra istasyonumuzdan geçecek.” diye cevap verdi.
-“Lütfen bir bilet verir misiniz?”
-“Şey, elbette, hemen veriyorum. Salonda bekleyebilirsiniz. Uyuyanlardan endişe etmeyin! Tanıdıktır onlar. Her gün gelirler. Garibanlık işte. Kusura bakmayın! Ben birazdan onları sepetlerim. Şey yani gönderirim. Afedersiniz.”
-“Teşekkür ederim. Lütfen zahmet etmeyin! Benim için önemli değil. Zaten hava da güzel. Ben dışarda oturur, beklerim.”
Biletini alan kadın, yanında duran orta büyüklükteki tekerlekli valizini, peşi sıra sürükleyerek dışarı çıkarken biletçi memur da hızla salona geldi. Yatan adamları birer birer uyandırıp dışarıya yolladı. Kadın dışarı çıkınca, tren raylarına paralel konulmuş banklardan birisine yerleşti. Memur kadını meraklı gözlerle süzerken, gişenin önünde biriken yolcuları gördü. Hemen yerine gitti. Gelenlere bilet kesmeye başladı.
Kadın valizinden bir poşet çıkardı. İçinde yolluk olarak hazırladığı peynirli ekmekten bir parça kopardı. Bir ısırık aldı ve yemeğe başladı. Az ilerde bir kaç serçe de rızkını aramak için yerleri gagalıyordu. Kadın küçük bir ekmek parçasını ufaladı ve serçelere doğru fırlattı. Bir anda serçeler doluşuverdi. Neşeyle onları izleyen kadın ve atılan ekmek kırıntılarını kursaklarına gönderen serçeler birlikte kahvaltılarını yaptılar.
Yolcular gelmeye, geldikçe de istasyon kalabalıklaşmaya başladı. Aileler, öğrenciler, baylar, bayanlar rengarenk bir tablonun parçalarını teşkil ediyordu. Bir taraftan da diğer görevli memurlar gözükmeye başlamıştı. Temizlik görevlilerinden bir kısmı yerleri süpürürken, bir kısmı da çöp kutularını boşaltıyordu. İstasyon kantincisi de yerini almış, çayı da demlemişti. Kantinin açık penceresinden mis gibi çay buharları çıkıyordu. Bazı yolcular ellerinde çay, oturdukları banka geri dönerken, simitçi de ana binanın peronlara açılan ahşap kapısının yanına yerleşmişti. Birkaç sarı boyalı taksi ise istasyonun önünde, durak sırasını çoktan almıştı.
Oturduğu banktan sessizce boş rayları seyreden kadın, neler olduğuna anlam vermeye çalışıyordu. Anadolu’nun bu küçük ama şirin beldesine, sevdiğinin peşi sıra e umutlarla, ne sevgilerle gelmişti. Fakat neler olmuştu? O da anlamamıştı ama olanlar karşısında geri dönmek zorundaydı. Oysa ki sevdiğinin evine koşarak gitmiş, “İşte geldim aşkım.” diyerek boynuna atılmak istemişti. Ama bir de ne görsün? Evin kapısında bir kadın ve bir kız çocuğu Selim’i yolcu ediyorlardı. Kapıda Selim’i yolcu eden kadın ile çocuk da kimdi? Öylesine sarışmaları ve kucaklaşmaları bir türlü gözünün önünden gitmiyordu. Elbette orada duramazdı. Yalnız bu işte bir hata vardı hem de büyük bir hata ama nerede? Bulamıyordu. Yok, yok, hayır, olacak şey değildi.
Tüm bunları düşünürken gözyaşlarına hakim olamayan kadın, sessiz sessiz ağlamaya başladı. Mendilini almak için çantasına uzanmıştı ki birden yan tarafından bir el aradığı mendili ona uzattı. Selim tüm yakışıklılığı ve karizmasıyla Candan’ın karşısında gülümseyerek duruyordu.
-“Bunu mu arıyordunuz küçük hanım?”
-“Selim! Ama nasıl? Burada olduğumu nereden bildin?”
-“Her zaman olduğu gibi geride iz bırakmışsın. Evimin önünde mendilini düşürmüşsün. Ben de bulunca hemen sana koştum. Allah’a hamd olsun ki vaktinde yetiştim.”
-“Yetiştin de ne oldu? Sakın oturma yanıma, hemen kalk git! Senin bekleyenlerin vardır.”
-“Ha şu mesele, şimdi anladım senin neden çekip gittiğini. Ancak hiç bir şey senin gördüğün gibi değil.”
-“Nasıl değil? Bir de yalan söylemeye çalışıyorsun. Utanmıyor musun? Evlisin ve şeker gibi de kızın var. Hem onları hem de beni yıllardır kandırmaya utanmadın mı? Şimdi de nasıl kıvırırım diye çırpınıyorsun. Öyle mi?”
-“Gerçekten düşündüğün gibi değil. Sen benim biricik sevdiğimsin. Aşkımsın, hayatımsın. Seni ne kadar sevdiğimi bilmiyor musun? Senden neden ayrıldığımı ve buraya neden geldiğimi sen çok iyi biliyorsun, değil mi?”
-“Evet, evet, biliyoruz doktor bey. İnsanlara yardım etmek istiyorsun. Zaten seni bu ideallerinden dolayı sevmedim mi? Ama sen, buna karşılık ne yaptın? Kocaman bir yalan ile beni kandırdın.”
-“Candan, sen neler söylüyorsun? Hakkımda nasıl böyle düşünebilirsin? Tayinin buraya çıkınca evlenmeyecek miydik?”
-“Tüm kalbimle sana evet demiştim. Sadece burada değil, senin olduğun her yerde öğretmenlik yapmaya hazırdım. Fakat şimdi, maalesef bu şartlarda ben yokum. Sana eşinle ve kızınla mutluluklar dilerim.”
-“Ne eşi ve ne kızı? Candan ne olursun yapma Allah aşkına? Onlar benim eşim ve kızım değil. Bak! Onlar da benimle geldi. Şurada duruyorlar. Gördün mü?”
Selim hemen gelmeleri için el tti. Yaydan fırlayan bir ok gibi küçük kız bir anda yanlarına koşmaya başladı. Küçük kız, Candan’ın şaşkın bakışları altında “Dayı, dayıcım!” diyerek hızla Selim’in boynuna sarıldı. Sonra da Candan’a dönerek nazlı ve adalı bir şekilde:
-“Bahsettiğin yengem bu mu?” diye sordu.
-“Evet kızım işte Candan yengen.”
-“Anlattığından da güzelmiş. Çok sevdim ben yengemi.”
Candan halâ şoku üzerinden atamamıştı. Donakalmış vaziyette öylece bakıyordu. Selim’in kızkardeşi de yanlarına gelmişti.
-“Şey, bu yakışıklı benim abim olur. Sanırım büyük bir yanlış anlaşılmaya sebep olduk ama sizin düşündüğünüz gibi değil. İnşaallah geç kalmamışızdır.”
Candan ne diyeceğini bilemez halde öylece karşısındaki kadına bakıyordu. Nihayet her şey yerli yerine oturmaya başlamıştı. Kadın elini sevgiyle uzatarak:
-“Ben Ayfer. Bu da kızım Özlem.” dedi. Candan Ayfer’in uzattığı eli sıkarken kalbi bir mum alevi gibi titriyordu.
-“Selim, aşkım! Yoksa bunlar?
-“Evet bir tanem, işte onlar. Sana bahsettiğim kız kardeşim.”
-“Canım ben ne diyeceğimi bilemiyorum. Şu an da çok utanıyorum. Sizi öyle görünce aklım uçtu, gitti. Kıskançlığımdan dolayı çok özür dilerim. Ne olur beni bağışlayın.”
-“Aslında siz de haklısınız. Her şey o kadar ani oldu ki size haber verecek zaman bulamadık. Böyle olsun istemezdik ama inşaallah sonu tatlıya bağlanır.”
Özlem sevinçten yerinde duramıyor, bir yandan bankın etrafında “Yaşasın, yaşasın, hepimiz kavuştuk.” diye bağırırken, bir yandan da zıplaya zıplaya koşturuyordu.
Hepsi gülerek kucaklaştılar, sarmaş dolaş oldular. Demek ki her gördüğümüz şey, gerçek olmayabilirmiş. Acele karar vermemeli ve sakin olmalıymışız. Sevdiğimizi karşımıza alıp sormalı ve gerçeği bir de onun ağzından dinlemeliymişiz.
Böylece Selim, gözyaşlarını elinin tersiyle silerek, müşfik bir şekilde ayağa kalktı. Ailesine sevgi ile şöyle bir baktı ve Allah’a şükretti. Sonra yıllardır özlemini çektiği ve artık kavuştuğu ailesine dönerek:
-“Haydi bakalım hanımlar! Burada daha fazla ağlaşmayalım. Evimize gidelim.” dedi.
Çok uzun yıllar önceydi. Selim ile Ayfer küçük birer çocukken anne ve babalarını bir trafik kazasında kaybettiler. Başka kimseleri olmadığından yetimhaneye verildiler. İlerleyen zaman onlar için acı süprizlerle doluydu. Farklı ailelere evlatlık verildiler. Ancak Ayfer’i evlatlık alan aile Almanya’ya yerleşince iki kardeş birbirini kaybetti. Ne kadar isteseler de bir iz bulamadılar. Böylece yıllar yılları kovaladı. Selim okudu. Doktor oldu. Ayfer de evlenip mutlu bir yuva kurdu. Günler özlem içerisinde geçerken bir gün Selim, televizyonda tıp konulu bir proğrama katıldı. Allah’ın hikmetinden sual olunmazmış, hakikaten o sırada da Ayfer proğramı izlemekteydi. Ekranın karşısında adeta şok geçirdi. Önce şüphelendi. Sonra eşinin de desteği ile araştırmaya karar verdi. Sonrası kavuşma ve kucaklaşma. Yıllar süren hasret nihayet son buldu.
Dördü birden gülüşerek, el ele, kol kola evlerine doğru yürümeye başladılar. O sırada perona yanaşan İstanbul treninin düdüğü tüm istasyonu kaplamıştı. Yolcular, kimi neşeli, kimi üzgün, kimi kavuşmaya, kimi ayrılığa yelken açmış, trene binerken, Yaşlı istasyonun asık suratı bu kez gülüyordu. Mutluluğa doğru koşan Selim ve ailesinin ardından bakıp “Keşke her son böyle mutlu olsa.” diye düşünürken serçeler çoktan, kendilerine ekmek atan yeni bir yolcu bulmuşlardı.

Sevgi Paylaştıkça Artar
Kudret Uğurlu Eminsoy

Kudret Uğurlu Eminsoy

Emekli Binbaşı İlahiyatçı Öğretmen Yazar

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir