Bu Gün Hem Doğum Günüm Hem de Ölüm

BU GÜN HEM DOĞUM GÜNÜM HEM DE ÖLÜM
-“Umut, neredesin?”
-“Bilmiyorum, öylesine yürüyorum.”
-“Bu gün mü gidiyorsun?”
-“Evet, bu gece.”
-“Otobüsün ne zaman kalkacak?”
-“Gece 12’de”
-“İyimisin? Yanına geleyim mi?
-“Gerçekten gelir misin?”
-“Elbette gelirim. Seni bu vaziyette göndermek istemiyorum.”
-“Aslında bir şeyim yok. Sadece içim acıyor. Gelirsen de seni son bir kez daha görmek, beni çok mutlu eder.”
-“O halde yerini söyle bana, hemen yola çıkacağım.”
-“Burada eskilerden kalma tarihi bir mezarlık var. Evlerin arasında kalmış, küçücük ama çok şirin. Yeşil renkli işlemeli demir çitler ile çevrilmiş. Çitlerin üzerindeki levhada,  Abdülfettah Bağdadi El Akri diye yazıyor. Yanında da tek kubbeli bir odacık var. Üsküdar’da, Bağlarbaşı caddesinde bir yerlerde işte. İçeri girip orada seni bekleyeceğim. Biraz dua edeyim, belki iyi gelir.”
-“Tamam, ben hemen bir taksiye atlayıp geliyorum. Orada bekle beni!”
Umut ağır adımlarla mezarlığın kapısından girerken, gözyaşlarını elinin tersiyle sildi. Yavaşça Akri Efendi’nin kabirinin baş ucuna doğru yürüdü. Burası en fazla 10-15 kabirden oluşan küçük bir ziyaretgâhtı. Ziyaretçiler için konulmuş plastik taburelerden birisine ilişti. Kabrin ayak ucunda yüzyıllık büyük bir çınar ağacı vardı. İşlemeli mermer sütunlardaki Arapça tarihi kabir yazıları, zamana meydan okurken, çınarın dökülen yaprakları ise bir ölüm yaşam döngüsünün simgesi olarak, tarihi tablonun bir parçasını teşkil ediyordu. Kabristan, zamanı resmeden fırçanın rahmet izleriyle doluydu. Umut, beklerken ellerini açtı ve kendisinden evvel yaşamış bu insanlar için bir Fatiha okudu ve ruhlarına hediye etti. Bir sigara çıkardı ve yaktı. Derin bir nefes çektikten sonra paltosunun yakasını kaldırdı. Hava soğuktu ama yağış yoktu. Nisan yağmurlarının başladığı bu mevsimde, caddedeki arabalar, kaldırımlardaki insanlar vızır vızır sağa sola gidip geliyor olsa da, tüm bu hareketliliğin aksine bu küçük mezarlık, sanki unutulmuş bir yer gibi sessiz ve sakindi.
Tüm bu sakinliğe inat, Umut’un içinde ise fırtınalar kopuyordu. Ona sevdiğini söylese miydi? Yoksa hiç bir şey olmamış gibi tayininin çıktığı, doğunun uzak diyarına sessizce çekip gitmeli miydi? Kendisine kal dese yahut beni de götür dese ne olurdu? Şimdiye kadar onu sevdiğini söyleyememişti. Ona seni seviyorum dese ne olurdu? Onu çok seviyordu ama bu, olacak şey değildi. Yasak bir aşk mümkün olabilir miydi?
Türkan alelacele üzerine birşeyler giydi ve süratle dışarı fırladı. Koşar adımlarla sahil yoluna indi. İlk gelen taksiye el kaldırdı. Taksi durunca adresi, şöföre tarif etmeye başladı. Şöför tarif edilen yeri biliyordu. Hemen taksiye bindi. Taksi sahilden Üsküdar’a doğru yol alırken Türkan, pencereden boğaza dertli, çaresiz ve birazdan Umut’a ne diyeceğini bilemeden öylece donuk gözlerle bakıyordu. Ona gitme dese, yahut beni de götür dese ne olurdu? Şimdiye kadar kendisine duygularını açmamış olsa bile, Umut’un kendisini çok sevdiğini biliyordu. O da seviyordu Umut’u ama bu, olacak şey değildi. Yasak bir aşk mümkün olabilir miydi?
Umut dirsekleri dizlerinde, yüzü avuçlarının arasında, plastik taburede sessizce oturmuş dua ederken, şefkatli bir elin omzuna dokunmasıyla irkildi ve yanıbaşında duran Türkan’ı görünce hemen ayağa kalktı. Sevgi dolu iki insan düşünmeksizin kucaklaştı ve tek bir vücut olurcasına birbirlerine kenetlendiler. İkisi de ağlıyordu. Onlar mı dönüyordu yoksa onlar alemin merkezindeydi de bütün alem mi onların etrafında dönüyordu? Aşk, acı, ayrılık ve gözyaşı tüm gökleri ortasından ikiye yarıyordu. Gökler artık bu aşka dayanamadı ve onlar da ağlamaya başladı.
Derler ki: “Aşıkların gözyaşları göğe yükselir, gözyaşı bulutu olur. Sonra bu bulutlar diyar diyar gezer de üzerine yağacak aşık ararlar. Bulunca da aşıkların üzerine yağarlar. Ancak aşık olanlar bu yağmuru hisseder, aşık olmayanlarsa sadece ıslanır.”
Umut cebinden çıkardığı kenarı işlemeli beyaz mendil ile Türkan’ın gözlerini küçük dokunuşlarla silerken, Türkan’da Umut’un yanaklarındaki yaşları parmaklarıyla siliyordu. Birbirlerine sevgi ve merhamet ile bakıyorlardı. Türkan, yağmurdan sonra çıkan gökkuşağı gibi bir gülümsemeyle:
-“ Seni sümüklü böcek “  dedi. “Verdiğim mendili hala saklıyor musun?”
-“Evet. Nasıl saklamam? Bir an bile yanımdan ayırmıyorum.”
Yağmur hafif hafif çiselerken, Umut hemen diğer bir plastik tabureyi Türkan’ın oturması için yanına doğru çekti. İki aşık bu tarihi kabristanda, yan yana oturdular. Gözleri ağlamaktan kızarmış, her an yeniden ağlamaya hazır halde ıslak, birbirlerinde yok olmak istercesine, aşkla bakarken, birbirini seven bu iki insanın elleri sımsıkı kenetlendi. Bir süre sessizce ve gülümseyerek bakıştılar. Umut titrek bir sesle:
-“Ne iyi ettin de geldin. Seni bir kez daha görmek ömrüme ömür kattı.”
-“Umut, ne olursun üzülme! Seni bu vaziyette görmeye dayanamıyorum.”
-“Biliyorum. Biliyorum ama elimde değil. Kendimi kontrol etmeye çalışıyorum ancak bunu başaramıyorum.”
-“Gerçekten gidiyor musun?”
-“Evet. Tayinimi istedim. Bu gece gidiyorum.”
-“Benim yüzümden değil mi?”
-“Hayır, hayır. Kendini suçlama! Seninle ilgili değil kendimle ilgili. Bu şehir, bu sokaklar kabime batan deve dikenleri gibi. Belki başka bir yerde yeni bir başlangıç daha iyi olur diye düşündüm. Seni ve sana ihtiyacı olanları üzmeye hakkım yok.”
-“Neden Umut, neden? Sen beni hiç üzmedin ki.”
-“Olsun. Böylesi ikimiz için de en iyisi. Bir şeyleri yıkmak, yapmaktan daha kolay değil mi? Ama bir şeyleri yıktıktan sonra tekrar yapabilecek gücüm yok. Her şeye rağmen, herkese rağmen bencillik edemiyorum. Hele hele sana karşı asla.”
-“Anlıyorum ama ya kalbim? O sensizliğe nasıl dayanacak? Peki şimdi ben sana git…”
Umut aniden işaret parmağını Türkan’ın ağzına götürdü ve onun konuşmasına mani oldu. Yumuşacık bir ses tonuyla:
-“Hişşt! Sakın devamını getirme! Ne olursun bu vedayı benim için zorlaştırma! Sen de biliyorsun ki benim gitmem lazım.” dedi.
-“Haklısın. Evet hem de çok haklısın ve ben, haklı olmandan nefret ediyorum.”
-“Hayır, sen nefret edebilecek birisi değilsin. Sana nefret değil sevgi yaraşır. Ne olursa olsun asla nefret etme! Her zaman sev! Seni bildiğim gibi. Her zaman gülümse! Seni daima hatırlamak istediğim gibi.”
O sırada Türkan’ın telefonu çaldı. Çantasından telefonunu çıkardı. Arayan oğluydu. Umut Türkan’ın elini bıraktı ve biraz öteye uzaklaştı. Türkan telefona cevap verirken Umut da bir sigara çıkardı ve yaktı.
-“Efendim yavrum”
-“Anne, neredesin?”
-“Bir arkadaşımla beraberim oğlum. Onu yolcu ediyorum. Sen neredesin, hayırdır?”
-“Yok birşey eve geldim de seni göremeyince merak ettim. Ben de arkadaşlarla buluşacaktım zaten. Akşam görüşürüz o zaman.”
-“Emre Can, oğlum, sakın ha dışarada abur cuburla karnını doyurma! Dolapta yemek var. Bak sonra külahları değişiriz ha.”
-“Tamam anne ya, hala çocukmuşum gibi davranıyorsun. Üzülme sen, ben hallederim.”
Telefon kapanınca iki aşığın nutku tutulmuştu. Vurgun yemiş balık adam gibi kalpleri kanıyordu. Görmek istemeseler de, duymak istemeseler de gerçek, en acı şekliyle karşılarında duruyordu.
-“Şimdi anladın mı, niye gitmek istediğimi?” dedi Umut. “Acımak acıtmaktan, kanamak kanatmaktan daha iyi benim için. Senin için gidiyorum Türkan, senin için.”
-“Umut?!…”
-“Biliyor musun? Sadece tek istediğim, sana söylemek, kalbimin en derinlerinde susarak gizlediğim büyük sırrımı seninle paylaşmak. Ve biliyor musun? Yalnızca tek istediğim, bir kez bile olsa senden duymak, tüm benliğimle bildiğim ve seninde en karanlık köşelerinde sakladığın o sırrını, dudaklarından işitmek.”
Umut ile Türkan’ın elleri yeniden birleşti. Gerçekliğin en acımasız karanlığının tam ortasına doğan aşkın nuru, bir kez daha aşıklar hariç her şeyi yok etti. Sadece aşıkların bildiği, her sözün anlamını yitirdiği bu alemde, gönül kuşlarının gizemli şarkıları eşliğinde, aşkın nurları mahremi cilveyle dans ediyorlardı. Seven kalplerin çiçek bahçesinden yayılan, mis gibi gül kokusu ortalığı kaplamıştı. Seven bir göz çok şey anlatır ama yine de Umut sevgisini sözleriyle mühürlemek istercesine, son bir çırpınışla sevdiğinin göz bebeklerine baktı ve titrek bir ses ile “Seni Seviyorum” dedi. Türkan da daha fazla dayanamadı ve gözyaşları içerisinde Umut’a sarılırken:
-“Ben de, ben de seni seviyorum.” dedi. İki aşık iki bedende tek gönül olmuşlar, kaf dağının en doruklarından fışkıran, aşk pınarının en temiz, en berrak suyundan kana kana içiyorlardı.
Ancak veda vakti gelmişti. Her şeyin rahmi ve eceli olan zaman, maalesef yüzünü bu iki aşık içinde gösterdi. Ayrılık acısını, zehirli bir hançer gibi ikisinin de kalplerinin tam ortasına sapladı. Acaba ayrılık, her aşkın yazgısında mı vardı? Kim bilir?  İşte yine, her aşkta olduğu gibi ayrılık sahnedeydi. Ama aşk eti sevmez, o bir vejeteryandır. Aşıklar da tene bakmaz, cana bakar. Ayrılık, aşıkları ayırdığını sana dursun, aşık olanlar çoktan başka bir alemde nura karışmış, nurun nuruna sır olmuşlardı.
-“Türkanım, artık gitmeliyim. Bana bu mutluluğu yaşattığın için sana minnettarım. Beni sevdiğin için teşekkür ederim.”
-“Asıl ben sana teşekkür ederim. Bana karşılıksız sevmeyi öğrettiğin için sana ne desem azdır. Sana gitme de demeyeceğim. Desem de gideceğini biliyorum. Ama bil ki benden giden sadece bedenin olacak, kalbin, aşkın daima içimde benimle birlikte yaşayacak.”
-“Biliyor musun? Bu gün benim doğum günüm ve senden ayrıldığım için de ölüm günüm. Seni sevdiğimi söylediğim gün doğdum ve beni sevdiğini duyduğum gün öldüm. Ne garip değil mi?”
-“Hayır, Umudum. Garip değil. Sen öğretmiştin bana, “Bir şeyin doğması için, bir şeyin ölmesi lazım.” İşte aynı bunun gibi. Ölen sadece bedenlerimiz, doğan ise kalplerimizdeki aşkımız.”
İki aşık kabristandan çıkarken ellerini açtılar ve bir Fatiha okuyup orada yatanların ruhlarına hediye ettiler. Sonra el ele hiç konuşmadan caddeye doğru yürüdüler. Umut geçen bir taksiyi durdurdu. Kapıyı açtı. Son bir kez sımsıkı sarıldılar. Türkan taksiye binerken:
-“Seni seviyorum” dedi. Umut da yavaşça Türkan’ın kulağına doğru eğildi ve kulağına:
-“Seni seviyorum, aşkım” diye fısıldadı ve gülümseyerek “Bu aşk burada bitmedi. Cennet’te görüşürüz.” dedi.
İkisi de gülümsediler. Taksi ilerlerken, Türkan arka pencereden Umut’a el sallıyordu. Umut’un son sözleri kalbine umut vermişti. Kalbi, susmak zorunda olan ağzına rağmen “Görüşürüz aşkım, görüşürüz.” diye haykırıyordu.

Sevgi Paylaştıkça Artar
Kudret Uğurlu Eminsoy

Kudret Uğurlu Eminsoy

Emekli Binbaşı İlahiyatçı Öğretmen Yazar

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir