İnternet Çıktı, Mertlik Bozuldu

İNTERNET ÇIKTI, MERTLİK BOZULDU
-“Sana bir şey itiraf etmeliyim.”
-“Kötü bir şey galiba.”
-“Evet. Sanırım kötü ama nasıl söyleyeceğimi bilemiyorum.”
-“Çok meraklandım şimdi. Bence kıvırmadan direk söyle!”
-“Pekala, o zaman sıkı dur! Ben evliyim ve 3 tane de çocuğum var.”
İnternet kafenin en dibindeki bilgisayarda oturan Şafak, bir yandan gelecek cevabı beklerken saatine baktı. 23:30. Gecenin karanlığı iyice çökmüştü. Sokaklar sessizleşmiş, neredeyse herkes evlerine çekilmişti. Kafe de yarım saat sonra kapanacaktı. Bilgisayarın kulaklığından arabesk şarkılar çalıyor, ortamı romantikleştiriyordu. Gözleri bilgisayar ekranındaydı. Beklediği cevap bir türlü gelmiyordu. Söylemesemiydi acaba? Yok, hayır, söylediği iyi olmuştu. Yalan üzerine ilişki kurulamazdı.
İnternet ülkemize yeni gelmişti. İlk cep telefonların da çıktığı o günlerde, neredeyse her sokakta mısır patlar gibi internet kafeleri açılmaya başlamıştı. Ancak o dönemlerde internet denilince, akıllara chat kanalları geliyordu. Bazı chat yani sohbet kanallarına üye olunuyor ve bir takma isim seçilerek, sohbet odalarına katılıp, oradaki diğer kişilerle sohbet ediliyordu. Genelde bu sohbetler kadın erkek ilişkileri şeklinde geçiyordu. Tüm yalnızlar, kendisini yalnız hissedenler, pasif, antisosyal kişilikler, iş hayatında başarısız olanlar, ailevi sorun yaşayanlar, mutsuz evlilik sahipleri gibi psikolojik sorunları olanlar bu sohbet odalarını doldurmuştu. Böyle olunca elbette ki kurtlar, tilkiler de buralara avlanmaya geliyorlardı. Pek çok kişi bu sahtekarlar tarafından kandırıp, maddi olarak dolandırılmıştı. Toplumda henüz bu yönde bir kültür oluşmadığından ahlaki değerler belirsizdi ve internet ortamını yasal olarak kontrol edilebilmek için hukuki bir alt yapı da yoktu. Bilinmeyen bu tehlikeli sanal yolda, pek çok insan maalesef yolunu kaybetmişti. Maddi açıdan dolandırılanların yanında eşinden boşanarak, internetten bulduğu kadın veya erkek ile evlenen çok sayıda kişi vardı. Kişiler yıkılıyor, aileler dağılıyordu. Toplumun kendisini toplaması çok uzun sürdü ama bu yolda çok kayıp verildi. İnternet hala bir tehdit. Acı tecrübeler canımızı çok yaktı ama neyse ki bazılarının tabiriyle, tek gözlü deccal olan interneti nasıl kullanacağımızı öğrenmiş olduk.
Nihayet Şafak’ın beklediği cevap geldi. Elif uzun uzun düşünmüştü. Ne yazacağını bilemiyordu ama bir cevap vermeliydi. Şafak’ı kendisine yalan söylediği için suçlayabilirdi ama hangi yüzle? Kendisi de ona yalan söylemişti. İş bu noktaya geldiğine göre artık gerçekleri konuşmanın zamanı da gelmişti. Bu ilişki ya bitecekti ya da güzel bir aşk ile yoluna devam edecekti. Elif yıllardır aradığı sevgiliyi bulduğunu düşünürken, beraberlikleri sanal alemin ötesine taşınmak zorunda kalınca, hakikatlerin acı yüzüyle karşılaşmıştı. Şimdi ne olacaktı? İkisi de bilmiyordu.
-“Aslında ben senin evli olduğunu tahmin ediyordum.”
-“Nasıl? Nereden biliyordun?”
-“Net olarak değil. Sadece bir tahmin. O kadar çok kaçamak cevaplar veriyordun ki…”
-“Elifim, ne olursa olsun sana olan aşkım gerçekti. Seni çok seviyorum.”
-“Biliyorum aşkım. Ben de seni seviyorum. Ancak işin doğrusu, internetten ötesini de pek düşünmemiştim.”
-“ Ben de düşünmedim. Yalnız senden ayrılmak da istemiyorum.”
-“Şafak, bak canım! Şimdi benden seni affetmemi mi istiyorsun?”
-“Evet. Hem de çok istiyorum. Evli olmama rağmen bu ilişkiyi devam ettirmek arzusundayım. Çünkü sensiz bir hayat düşünemiyorum.”
-“O halde şimdi söyleyeceklerimi en çok sen anlarsın. Nasıl ki benden anlayış ve af bekliyorsun, öyleyse sen de bana aynı anlayışı ve affı göstermelisin.”
-“Ne demek istiyorsun? Anlamadım.”
-“Şafak, senin sakladığın sırrın gibi benim de bir sırrım var.”
-“Endişelendiriyorsun beni. Sır mı?”
-“Evet canım. Özür dilerim, ben de sana yalan söyledim.”
-“Ne yalanı?”
-“Şimdi sıkı dur! Maalesef, ben de evliyim. Hem de 2 çocuğum var.”
Bu öylesine bir bombaydı ki ikisi de paramparça oldular. Bilgisayar ekranları gibi kalpleri de bir anda donakaldı. Ne o yazabiliyordu ne de öteki. Sanki ellerine felç inmişti. Tüm bu itiraflardan sonra birbirlerine ne diyebilirlerdi? İkisinin de gözlerinden soğuk, buz gibi gözyaşları akmaya başladı. Birbirlerini hiç görmemiş iki insanın, böyle bir sanal ortamda, birbirlerini bu derecede sevebilmeleri, her halukârda şaşılacak bir psiko-sosyal hadiseydi. Üzerinde konuşulmaya, araştırılmaya değer muazzam bir sosyal olaydı. Birbirleriyle kendilerindeki hangi eksikliği tamamlamışlardı? Ne tür ihtiyaçları vardı ki böyle anlaşılmaz ve karmaşık bir ilişkiye girmişlerdi?
O sırada internet kafe işletmecisi Şafak’ın masasına yanaştı ve “Abi geceyarısı oldu. Kapatmalıyız.” dedi. Şafak biçare halde günün son sözlerini yazmak zorunda kalmıştı.
-“Kafe kapanıyor canım. Çıkmalıyım. Yarın görüşürmüyüz?”
-“Olur. Yarın konuşacak çok şeyimiz olacak galiba. Pekala. O zaman iyi geceler bitanem.”
-“Sana da aşkım.”
Şafak şehrin karanlık ve sessiz sokaklarında evine gidiyordu. Düşünceliydi. Bir yandan da ağlıyordu. İçi acıyordu. Eve gitmek istemiyordu ama gidecek başka yeri yoktu. Uzun yıllar önce yapmış olduğu tercih hayatına mal olmuştu. Mutlu bir evliliği yoktu. İçine kapanık bir çocukluk sonrasında, iş hayatında da umduğunu bulamamıştı. Duygusal bir ruh hali vardı. Bu güne kadar eşini hiç aldatmamıştı. Böyle davranmakta istemiyordu ama bir şeyler kendini Elif’e doğru çekiyordu. Eşiyle neredeyse her gün kavga etmelerine karşın Elif ile bir kez bie tartışmamışlardı. Onunla konuşabiliyordu. Elif onu dinliyordu. Onun yanında bir kahramandı. Önemli bir kişiydi. Sevildiğini hissediyordu. Erkek gibi davranabiliyordu.
Elif bilgisayarı kapattıktan sonra mutfakta bir süre oturdu. Bir sigara yaktı. Derin derin sigarasını içerken, gözyaşlarına hakim olamadı. Yaşadığı hayatın sonunda elde ettikleri, içeride sırtını dönmüş yatan bir koca ve yan odada gözünün içine bakan 2 tane çocuktan başka bir şey değildi. Sevmek ve sevilmek, mutlu bir yuva kurmak istemişti. Eşiyle karşılıklı kahve içmeği, sohbet etmeği beklemek çok muydu? Uğruna kariyerini terk ettiği eşi, erkekliği bağırmak çağırmak sanıyor ve ne yazık ki kendisini kaybettiği zamanlarda da onu dövüyordu. Şimdiki aklı olsaydı okumaya devam eder ve arzu ettiği gibi bir öğretmen olurdu. Şafak ona cesaret veriyordu. Fikirlerine saygı duyuyor ve onu dinliyordu. Onun yanında bir sultandı. Önemli bir kişiydi. Sevildiğini hissediyordu. Kadın gibi davranabiliyordu.
Bu yolun sonu ikiye ayrılıyordu. Birisi aklın yolu diğeri ise kalbin yolu. Siz olsanız hangisini seçerdiniz? Yahut acaba bir üçüncü yol daha var mıydı? Üç değil belki daha da fazla pek çok yol bulabilirsiniz ama Şafak ile Elif ikisinden başka bir yol bulamadılar. Birisi aklın yolu diğeri ise kalbin yolu.
Aklın yolu ayrılıktı. Önce bu yolu denediler. Ayrıldılar. Onlarca kez ayrıldılar. Bazen Şafak, bazen de Elif dayanamadı. Tekrar bir araya geldiler. Kalbin yolu ise birleşmekti. Dağları aşmak, denizleri geçmek daha kolaydı. Olacak iş değildi. Olmadı da. Başaramadılar. Birbirlerini bir kez dahi görmeden sevdiler. Çünkü sevmeyi, sevilmeyi sevdiler. Ama bir kez bile ne fotoğraf istediler, ne telefonla görüştüler, ne de yüz yüze görüşmeyi talep ettiler. Çünkü ten değil can derdindeydiler. Birbirlerini bir kez dahi duymadan sevdiler. Çünkü sevmeyi, sevilmeyi sevdiler.
Nihayet son kez ayrıldılar. Aradan yıllar geçti. Ne aradılar, ne sordular. Çocukları büyümüş, teker teker hayata atılmışlardı. Saçlarına aklar düşmüş, hatta dede, nine bile olmuşlardı. Yılların zaman fırtınası, her ne kadar kalplerinde çılgınca esmiş olsa da aşklarını söküp atamamıştı. Ne zaman maziyi hatırlatan bir söz, bir şarkı duysalar, düşüncelere daldılar. Derinlerdeki bu isimsiz sızı hiç kaybolmadı.
Bir gün Elif’in kızı elinde telefon yanına geldi:
-“Anne, sana mesaj var.” dedi. Annesi şaşkın şaşkın bakarken kız, annesine şefkatle gülümseyerek bakıyordu.
-“Ne mesajı kızım? Benim mesajla ne işim olur?”
-“Bilmem, isim yok sadece numara…”
-“Gözlüklerimi getir bakim!”
Elif gözlüklerini ağır ağır taktı ve telefondaki mesajı açtı. Mesajı açar açmaz sanki kalbi yerinden fırladı. Beti benzi attı. Elleri titremeye başladı. Kalbinin feryadını daha fazla dizginleyemedi ve kalbi, göz bulutlarından bardaktan boşanırcasına yağmaya başladı.
Kızı endişe ile annesine koştu. Elinden telefonu aldı ve hemen bir bardak su getirdi. Su ile annesinin elini yüzünü sıvazladı.
-“Ne oldu anne? Kötü haber mi?” derken telefondaki mesajı okumaya başladı.
“Elif Hanım. Ben Şafak Bey’in eşiyim. Şafak bey maalesef dün Hakkın rahmetine kavuştu. Böyle bir aşkın hürmetine, size haber vermem gerektiğini düşündüm. Başımız sağolsun.”

Sevgi Paylaştıkça Artar
Kudret Uğurlu Eminsoy

Kudret Uğurlu Eminsoy

Emekli Binbaşı İlahiyatçı Öğretmen Yazar

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir