Siyamet ibni Muhammed Dimleki

ABDULLAH SİYAMET İBNİ MUHAMMED DİMLEKÎ

 

Bülbül şevk ile gülüne düştü.

Bahar geldi, kış taşraya göçtü.

Uyanan filizime, damarıma selam.

Işığın Kudreti,

Mukevvenatın her zerresinde adın yazıyor.

Rabbime selam.

 

Aşk imiş her ne varsa âlemde,

İlim anca kıylü kaal imiş.

Tabii akılda onun mahsulü.

Bizim mecliste yüz bulamayınca çıktı, gitti.

Dua ve Takdim

Elhamdulillahi Rabbilalemin. Essalâtu vesselamu âlâ Resûlina Muhammedin ve âlâ âlihi ve sahbihi ecmain.

Esselatu vesselamu aleyke ya Rasulullah. Esselatu vesselamu aleyke ya Habibullah. Esselatu vesselamu aleyke ya Nebiyyullah. Esselatu vesselamu aleyke ya seyyidel evveline vel ahirin. Allahumme salli ala seyyidina Muhammedin ve ala alihi ve sahbihi ve sellim.

Başta Muhammed Mustafa sallallahu aleyhi ve sellem olmak üzere cümle peygamberlere, ehline, eshabına, alimlere, şehitlere, Kamil babaya, Siyamet abiye, silsile-i âliye büyüklerine, Allah dostlarına ve mü’min’lere en derin duygularla selam ederim.

Allâhümme inni eselüke bi hakkıssâiline aleyke. Yâ Mukallibel Kulûb, sebbit kulûbenâ âlâ dinik. Rabbenâ âtina fid dünyâ haseneten ve fil âhireti haseneten ve kınâ azâbennâr. Rabbenâğfirli ve livâlideyye ve lilmüminine yevme yekumül hisâb birahmetike yâ Erhamerrahimin.

Rabbena, inna lillahi ve inna ileyhi raciun. Rabbenâ ve lâ tuhammilnâ mâ lâ tâkate lenâ bih. Va’fu annâ, vagfir lenâ. verhamnâ, ente mevlânâ fensurnâ alel kavmil kâfirin.

Subhanallah. Elhamdülillah. Allahu Ekber. Subhanallahi ve bihamdihi, Subhanallahilazim. Subhanallahi velhamdulillahi ve la ilahe illallahu vallahu ekber ve la havle ve la kuvvete illa billahil aliyyil azim.

İlahi ente subhaneke ve ente maksudi ve ente rızaike matlubi. Estağfirullah, Estağfirullah, Estağfirullah, el Azim, el Kerim ellezi lâ ilahe illâ huvel Hayyul Kayuma ve etubü ileyh.

Elhamdülilâhi rabbilalemin. Errahmânirrahim. Mâliki yevmiddin. lyyâke nabudu ve iyyâke nesteîn. Ihdinessırâtel müstâkim. Sırâtellezıne enamte aleyhim ğayrilmağdûbi aleyhim ve leddâllîn.

ÂMİN

Tüm içten, en derin hissi duygularımla bu risaleyi o güzel gönül insanı Siyamet Akalın’a sevgi ve saygılarımla ithaf ediyorum.

Sen yine de Maşuka sır ol, tevhide hafi,

Aşk ile ahfada vuslat, âşıksan sana kâfi.

Siyamet Abi. O güzel insana bu şekilde hitap ederdim. Kendisi böyle çağırılmaktan çok hoşlanırdı. Övülmekten daima kaçardı. Birisi kendisini överse hemen elhamdülillah derdi. Yani Hamd, övgü Allah’a aittir.

Siyamet abinin biyografsini hazırlamak şerefine bu aciz kulunu vazifelendirdiğin için Ey Âlemlerin Rabbi, Rahman ve Rahim olan Allah’ım sana teşekkür ederim. Bizi nihayete ermek için gayretli kıl ve ona layık sözlerle, sevdiğin bu güzel kulunun biyografisini yazıp bitirmeyi nasip et.

Tarihin tozlu sayfaları arasında yitip gitmesine gönlümüz razı gelmedi. Belki bu kısa risale ile ilerde istekli âşıklar İnşaallah Siyamet Abimizi tanıyacak ve Allah yolunda ilerlerken gönüllerindeki yangına bir seher yelinin esintisi gibi Siyamet Abimizin adı ve sözleri ferahlık verecektir.

Seni anlatmak ve seni anlamak ne kadar da zor. Kelimeler biçare, kelimeler zavallı ama sen ne kadar da hoş ve güven veren bir limansın. Bu hasarlı gemiyi limanında kollayıp, şeytani dalgalarda batmasına müsaade etmedin. Biz hoyrat esen rüzgârlarda dalından kopan bir yaprak iken, deli fırtınalarda savrulmamıza izin vermedin. Siyamet abi, her zaman yaptığın gibi bu risaleyi yazmak çocukluğunu gösteren artık sensiz kalan,  köylü talebene bir kez daha gülümse. Elimde değil seni sana yazarken içimdeki hasretinin dayanılmaz acısını bir parça da olsa teselli ediyorum.

Siyamet abi, seni çok özledim. İşe yaramazın, evladın, bu gurbet ellerde yapayanlız kaldı. Hatıraların ile oyalanıyorum. Lütfedip bizlere doğru yolu tarif ettiğin için teşekkür ederiz. Allah senden razı olsun.

Kavuşan etini, kendin diye hayal ederken, sen kendini kavuştun mu zannedersin? Bir Ömür süreni, aşk diye hayal ederken, sonsuzluğa ulaşmadan aşığım nasıl dersin?

Arayış

Kendimizi ararken bu arayış basamaklarından geçmemiz gerekiyordu. Önce karar aşaması geldi. Kendimizden vazgeçebilecek miydik? Bunda samimi olup olmadığımız, pek çok sınavlarla denendi. En çok sevdiğimiz kişilerle, ailemizle, sağlığımızla, maddiyatla imtihanlardan geçirildik.

Bu durum elbette bir farkındalık durumudur. Böyle hissedecek ve böyle göreceksin. Başına gelenlere karşı kör olmayacak ve uyanık davranacaksın. Tabii ki âşıksan ve aşk yolunda yürümek istiyorsan. İyice bil ki en büyük sınavlar aşk için yapılır. Aşk kelimesini ağzına almışsan, bundaki samimiyetin ölçülmeden âşık olacağını mı sanıyorsun?

Varlıktan vazgeçmemiz ve ardından hakikat aynasında gerçek yüzümüzü görmemiz öyle kolay olmadı. Ancak içimizde önüne geçemediğimiz bir istek vardı. Sanki orada birisi vardı ve bizi çağırıyordu. Dayanılmaz bu çekim kuvveti neyimiz varsa aldı ve geriye bir şey bırakmadı. Ne varlık kaldı, ne de yokluk.

İşte o zaman derinlerden bir soluk, bizi seher yelinin tatlı okşayışı gibi sardı ve Üsküdar’ın en kuytu köşelerinden birinde gizlenmiş, bir Siyamet’in yanına uçuruverdi.

Rabbimiz lütfetti. Bizi karanlık kuyudan aldı ve aydınlığa çıkardı. Ne oldu anlamadık, bir söz dahi diyemedik. Ağladık, sızlandık ama Siyamet’in antikalarında mıhlandık.

Siyamet abi bir sevgi insanıydı. Sevginin insan şeklinde yazılmış, derin ve içli bir kitabıydı. Onu bulmak kendini bulmak demekti. O sevgi yolunun rehberiydi. Ona biz mi gittik, yoksa O mu bize geldi bilmiyoruz ama bildiğimiz nihayet onun yanındaydık. O bize özümüzü gösteren hakikat aynasıydı. Bizi vesilemize götürecek olandı.

Hakikate marifet, Siyamet’e arif olmaktan geçer

Hakikate marifet, Siyamet’e arif olmaktan geçer. Etrafımda nice farklılıklar var. Bu farklılıklar aklımı karıştırıyor. Bunların aramıza koyduğumuz saçmalıktan başka bir şey olmadığını, aklımı kullanmamı ve beni saran güzellikleri düşünmeyi senden öğrendim. Farklılıkları reddettim. Fark ettim ki farklılıklar sadece içimde. Düşüncelerimde, hayallerimde ayrışmaktalar. Dedin ki “Her şey özünde aynıdır. Ne sen onlardan farklısın ne de onlar senden. Söylemesi benden, gerisi de nefsinden.” Nihayet anladım Siyamet abi yok birbirimizden farkımız, hepimiz kardeşiz. Allah’ın bir damla sudan yarattığı kullarıyız. Artık tüm kirli çamaşırlarımdan kurtuldum. Tertemiz, pırıl pırıl takva elbiselerimi giydim. Seninle beni tanıştıran Allahu Teâla’ya hamd olsun ki O, din gününün sahibi Rahman ve Rahim olan tek Allah’tır. Seni anladım ki sen marifet kapısında bir görevlisin. Görevin de bizim gibi gözüne perde inmiş katarakt hastalarının gözündeki perdeyi kaldırmak. Teşekkür ederim.

Siyamet nedir bilir misin?

Siyamet nedir bilir misin? Siyamet, sevgi gülleriyle dolu, gönül bahçesinin aşk bülbülüdür. Siyamet, merhamet deryasının tuzudur. Siyamet, rahmet suyunun özündeki oksijendir. Siyamet, sükûtun atmosferinde yanakları okşayan aşkın, biricik tatlı meltemidir.

O kendisine verilmiş onca güzelliklere ve üstünlüklere rağmen, hayatının her anını sadece Rabbine kul olmakla geçiren ve sadece Rabbinin rızasını kaybetmekle ilgili endişe içinde olan, ahlâkın insan şeklini almış halidir. Siyamet, güzel bir kulun adıdır.

Dünya peşinde koşan, duru bir âdem idim,

Ol Kâmilin elinde, içi boş kabuğa döndüm.

Hasret ateşinde yanan, kuru bir odun idim,

İbrahim havuzunda yüzen, balığa döndüm.

Tarikat-ı Muhammedi

Haydi, sen de arif isen gör Siyameti, gelmeden nefsinin kıyameti. Hiçbir işe yaramaz bindiğin dünya alameti, biner gidersin de görmezsin, tam karşında duran selameti. Gör Ahmeti, bil Ahmeti, sana verilen emaneti, sahibine ver Siyameti. Bırak artık hıyaneti, at kenara husumeti, dön Rabbin yoluna, terk etme sakın Tarikat-ı Muhammedi.

Niye bakarsın öteden, ne anlarsın sen küsmeden, bırak nazı gitmeden, koş gönlüme gir gel benim. Niye gezersin ötmeden, ne bilirsin sen susmadan, bırak nazı solmadan, şakı gülüme kon gel benim. Niye taşarsın dolmadan, ne dilersin sen akmadan, bırak nazı bitmeden, coş kalbime dol gel benim. Niye ışırsın geceden, ne istersin sen yanmadan, bırak nazı doğmadan, dal nuruma doğ gel benim.

Doğumu ve Çocukluğu

Siyamet Akalın, Bingöl ilimizin Karaçubuk Dimlek köyünde 1945 yılında dünyaya geldi. Kütük İstanbul’da ama doğum Dimlek köyü. Baba adı Muhammed, Ana adı Saliha. Annesi Saliha Hanım el almış kişilerden birisidir. Siyamet efendi de ilk dini terbiyesini annesinden alır.

O zaman ki Bingöl’de pek okul yok. Okumak büyük dert. Siyamet efendi de mevcut olan ilkokula gider. Mezun olunca tabi ki eğitim öğretim hayatı da tamamlanmış olur. Çocukluğu Dimlek’te geçer.

Köyün yakınlarında bir hoca var. Ona gider. Din dersleri görür. Tasavvuf dersleri alır. Ancak ailesinin maddi imkânları sebebiyle daha fazla okuyamaz. İş yok, aş yok. Ailesi İstanbul’a göç eder. Böylece İstanbul hayatı başlamış olur.

unda olduğu gibi afacan birisidir. Girişken ve başladığı işi bitiren bir delikanlıdır. İş hayatına atılır. Çok değişik işlerde çalışır. Rızkını kazanmak için gayret sarf eder. Nihayet bir fabrikada uzun yıllar sürecek bir işe başlar. Orta halli bir hayat yaşamaktadır.

Gençliği ve İş hayatı

Gençliğinde de çocukluğGünlerden bir gün Azize hanımla tanışır. Kendi dediğine göre âşık olur. Azize hanımda kayıtsız kalmaz. O da âşık olur. Birbirini seven iki genç zor da olsa evlenirler. Azize hanım’dan Aziz Rıza, Fatma ve Feride isimli 3 çocuğu olur. Yıllar yılları kovalar ve nihayet SSK ‘dan emekli olur.

İstanbul Üsküdar’da eskilerin Bit Pazarı dedikleri ama şimdilerde Antikacılar Sokağı denilen yerde bir antikacı dükkânı açar. Esnaf olmuştur. [ Siyamet Abi ile biz de burada iken tanışmıştık.]

Manevi hayatına bu sıralarda Arif Amca girer. Arif Efendi Kadiri şeyhidir. Böylece Siyamet abi Arif amca’dan Kadiri eğitimi alır. Mübarek Arif amcayı hiç ağzından düşürmezdi. Her fırsatta onu anar ve ardından rahmet okurdu.

Hastalığı ve Vefatı

Gençlik yıllarında maalesef bir otomobil kazası geçirir. Ağır yaralıdır. Uzun süre tedavi görür. Ayağa kalkar ama bir ayağında kazadan sonra yapılan çok sayıdaki ameliyatların eseri olarak bir aksaklık kalır. Yürürken aksak yürürdü. Zaman zaman bacak ağrıları yüzünden çok acı çekerdi. Yalnız şahsım bir kere dahi isyan ettiğini, oflayıp pufladığını görmedim.

Yaşı ilerlemeye başlar. Karaciğerinde yağlanma ve ağrılardan dolayı gittiği hastane de siroz teşhisi konur. Tedavi görmeye başlar. Bazen tedavi için hastaneye yattığında yanına giderdim. Her yerde olduğu gibi orada da sanki gezmeye gelmiş gibi çevresine Allah sevgisini, İslam dinini telkin eder ve hastalara moral verirdi.

Bir gün anlattı ki yan odalardan bir hastayı ziyarete gider. Oldukça hasta olan yaşlıca bir kadınmış. Elinde bir tesbih varmış ve devamlı zikir yapıyormuş. Kadın yarı uykulu bir halde yan üzeri yatarken Siyamet Abi de ne zikir yapıyor diye meraklanır. Yanına yanaşır ve kulak misafiri olur. Kadın salavat getiriyormuş. Salavatı ezberlemeye çalışır. Odasına gelince de aynısını yapmaya karar verir. Başlar zikre. Bana anlattı ki ben de aynısını yapayım. Mübarek hiç emir vermezdi. Şu zikri şu kadar yap, şunu bu kadar oku gibi demezdi. Hep başka bir hadiseyi anlatır ve o anlattığı üzerinden bizlere de ima ederdi. Artık anlayana. Bir ara niye diye sorduğum da “Ya yapamazsanız, o zaman emri yapmayan talebe durumuna düşersiniz” demişti. Nerede Allah dense, nerede Muhammed dense hemen onu öğrenir ve yapmaya çalışırdı. Çok gayretliydi.

Eşi Azize Hanım maşallah Siyamet abiye hastalığı devresinde çok iyi bakardı. Sadık ve sevgidar bir hanım olarak her ihtiyacını karşılardı. Bu arada belirtmekte fayda var. Siyamet Abi eşinden pek bir çekinirdi. Bu durum bazen şaka konusu olurdu. Ancak biz bilirdik ki eşini çok severdi. Onu asla incitmek istemezdi. Bize de eşimize karşı hürmetkar, sevgili ve dost olmamızı nasihat ederdi. Eşine kötü davranan olursa ona kızar ve eşinin gönlünü almasını isterdi. Anneler günü, sevgililer günü, doğum günü, evlilik yıldönümü gibi özel günleri kaçırmazdı. Eşine ve kız çocuklarına bu günlerde çiçek alırdı. Bazı kişilerin bu konuyu yabancı kültürüdür neden önem veriyorsun diyerek eleştirmesi üzerine onlara şöyle demişti: “-Ben bu günlere değer vermiyorum. Değer verdiğim ailemin kalbidir. Ne zaman bir fırsat yakalasam o beni seven gönüllere sevgi tohumları ekiyorum.” Bize de derdi ki:”-Sadece bu günler de değil, her fırsatta ailenizin ve sizi sevenlerin gönüllerini hoş tutun. Allah buyurdu ki; “Ben hiçbir yere sığmam ancak mümin kalplere sığarım.” Allah’ın kalbinizde olmasını istemez misiniz? O halde kalbinizde sevgiyi hâkim kılın”

Hastalığı çok ilerledi. Son günlerine yakın, her kardeşimizle ayrı ayrı buluştu. Ayrı ayrı bir gün yaşadı. Konuşmalarından ve nasihatlerinden anladık ki vuslatı haber veriyor. Acı bir gerçek ama nafile elden bir şey gelmez. Allah’ın emrine boynumuz kıldan incedir.

Tarih 24 Nisan 2007. Siyamet abi o gün Vedat abimizle beraberdi. Bir yerde yemek yerlerken aniden fenalaşır. Acil hastaneye kaldırılır ama vadesi dolmuştur. Yapacak bir şey yoktur. Beyin kanaması geçirir. Yoğun bakıma alınır ama tüm müdahalelere rağmen Hak vuku bulur ve nihayet sevgililer buluşur.

Siyamet abi İstanbul Karacaahmet kabristanına defnedildi. Sevenlerine Allah’tan sabır ve kendisine de rahmet diliyorum.

Manevi Hayatı ve Sözleri

Yukarıda belirtiğimiz gibi Kadiri Tarikatına bağlı olduğunu söylerdi. Hocası Arif amcaydı. Ancak esasen Veysel Karani bağlantısı ile Üveysiydi. Hızır as. ile irtibatı olan hal ehli bir Allah dostuydu.

Aşk makamındaydı. Değişik yerlere ve hocaların sohbetlerine iştirak eder, sohbet dinlerdi. Köydeyken ilk derslerini annesinden almış, üveysi ve hal ehli bir kişiydi. Gizli, sırlı bir Allah dostu idi.

Bir kul, bir insan, bir eş, bir baba ve bir hoca olarak harika birisiydi. Bu aşk bir bahri ummandır derdi. Allah ve Resulullah aşkı ile yanan bir kuldu. “İnsan önce Allah’a kul olmalıdır” derdi. İnsanlara merhametli,  güler yüzlüydü. Kimsenin kul hakkına girmemişti. Dünya malına düşkün değildi. Hiçbir malı mülkü de yoktu. Malın mülkün Allah’a ait olduğunu, bizlerin sadece emanetçi olduğumuzu nasihat ederdi.

Sevgiden, kul hakkından, Allah ve Resulünden çok bahsederdi. Gözlerini hatırlıyorum çok derin bakardı. Gözleri haleliydi. Allah ile bakar, öylece Hakkı görürdü. Adeta Siyamet yok olmuştu.

Kızı Feride’den işittim. Bana şunları anlattı:

“İlkokula gidiyordum. Evde bir gün oturmuş ders çalışıyordum. Babam zikirde idi. Bembeyaz ihramını giyinmiş, elinde de bendir [Def adıyla bilinen vurmalı çalgı] vardı. Babamın yerden yukarı çıktığını gördüm.”

“Anneme gelen gideni söylerdi. O kişiler de gelirdi eve. Dahası da var.”

“Arif dede ara sıra sabah gelir, babamı sabah ezanından önce bir yerlere götürürdü. Ancak babam nereye gittiklerini, ne yaptıklarını söylemezdi.”

“En son ölümünü anlattı. Çekim yapmıştım. Ölümünü biliyordu. Sonra ayağa kalktı ve dedi ki gelenler var. Pirlerin ismini zikretti. Evin dış kapısı açılmıştı.”

Siyamet Abiyle sık sık buluşurduk. Kardeşlerimizle topluca bir araya gelirdik. Sohbet eder, gülerdik. Dünyevi sıkıntılarımızı da dinler bizlere akıl verirdi. Bazen sohbet uzardı. Gece yarısı olurdu. Kalkmak isterdim ama izin vermezdi. Dur hele 5 dakika sonra gidersin derdi. 5 dk. 5 dk derken olurdu 1 saat. Zamanın nasıl geçtiğini bilmezdik. Neşeli, sevecen ve dost canlısıydı.

“Vereceksin” derdi. Veren elden, Allah ve Resul aşkından ve teslimiyetten çok bahsederdi. Allah, Kuran, Peygamber üçlemesini çok tekrar eder ve her zaman “Samimiyet, samimiyet, samimiyet” derdi.

Dua ederken yalnızca Allah’tan kul olmayı isteyin diye nasihat ederdi. “Aşk anlatılmaz yaşanır” derdi ve ilave ederdi: “-Marifet makamı gizli bir yoldur. Aşk makamından sonra varılan en zorlu kulluk makamıdır. Mevlitlerde tesbih çekmekle olmuyor, gönülden Allah diyeceksin. İnsan olacaksın. Sonra da kul olacaksın. Nihayet en sonunda da Halk ile Hak olacaksın.”

Sonuç ve verdiği zikir görevi

İşte böyle sevgili kardeşlerim. Bir Siyamet Abi vardı. Geldi, geçti gönüllerimizden. Gönüllerimizin doktoru olan ve sevgiyle tedavi eden. Gün o gündü ki tanıştığımız an son fasıl başladı.

Yiğitlik dersleri almaya başladık ki hiç farkında bile değildik. Sözüm ona biz şahıydık, padişahıydık, hani bulutlardan öteye kaf dağının.

Başlangıçta gönlümüz bu haldeyken, gaflet uykusundayken, onun nasıl bir yiğit olduğunu anlayamadık. Sonrasında gönlümüzde kopan fırtınalar, içimizde oluşan depremler, yıktı yok etti benliğimizi. Görünce hakikatini o yar-i güzinin, gönlümüzün nutku tutuldu. Görünce o güzel sultanın sevgi sarayını, kapısında hizmetkâr bile olamayacağımız halde, ondaki en samimi aşk gerçeğinde ezilirken her zerremiz, bize lütfettikleri karşısında ne diyebilirdik ki? Kitap okur gibi içimizi okudu, ipek halı gibi bizi dokudu. Anlamadık baştan, çünkü olamadık baştan. Kes dediler başını, yoksa yolarsın saçını. Anlamadık çünkü anlamak için uğraştık. Anlamak ile arkadaştık. Anlamanın, anlamamak olduğunu nereden bilebilirdik?

Bir gün beni yanına çağırdı. Kâğıt kalem verdi ve söyleyeceklerini yazmamı istedi. Yazmaya başladım. Zikir yazdırıyordu. Yazmam bitince bunların günlük virdler olduğunu ve yapmak için gayretli olmamı istedi. Bu muhteşem zikir görevini sizinle paylaşıyorum. İstekli talipler aşk ile yapmak niyet ederlerse onlara izin verilmiştir. Sesli okuyabileceğin gibi sessiz de okuyabilirsin.

Bismillahirrahmanirrahim diyerek başlanacak.

1-Estağfirullah (100 adet) (En başta bir kez besmele çekilecek)

2-Allahumme salli ala seyyidina Muhammedin ve ala alihi ve sahbihi ve sellern (100 adet) (En başta bir kez besmele çekilecek)

3-La ilahe illallah (100 adet) (En başta bir kez besmele çekilecek)

4-La havle ve la kuvvete illa billahil Aliyyil Azim (30 adet) (En başta bir kez besmele çekilecek)

5-Hasbinallahu ve ni’mel vekil (30 adet) (En başta bir kez besmele çekilecek)

6-La ilahe illallahu vahdehu la şerike leh, lehul mülkü ve lehül hamdu yuhyi ve yumit ve huve ala külli şey’in Kadir. (10 adet) (En başta bir kez besmele çekilecek)

7-Selamun kavlen mirrabbirrahim. (100 adet) (Her birisinin başında besmele çekilecek)

S-Ehad (100 adet) (En başta bir kez besmele çekilecek)

9-Ya Hannan Ya Mennan (100 adet) (En başta bir kez besmele çekilecek)

10-Ya Ze’l-Celali ve’l-ikram (100 adet) (En başta bir kez besmele çekilecek)

11-Ayet el kürsi (7 adet) (Her birisinin başında besmele çekilecek)

13-îhlâs suresi (100 adet) (Her birisinin başında besmele çekilecek)

14-Bismillahirrahmanirrahim (100 adet)

Bir efkâr basar bazen, gurbetlenirim için için, bir garip sevda için. Her ölümsüz sevgi, senin için, her aşk ile yanan gönül, senin için, her hasretle ağlayan göz, senin için, her yazılan kudret sözü, senin için. Bitmeyen bu çaresizliğim için, bitmeyen bu hasretim için, seni ağlıyorum, seni arıyorum. Ellerimi açtım, kucağımda âlemler kum tanesi, her dökülen gözyaşımda gizlenmiş, fakir gönlümün sırları için, seni çağırıyorum. Bu yorgun kalbimin, çekilip en karanlık köşesine, Canı Cananın hürmetine, bir parça sevgi için, sana yalvarıyorum.

Eşhedü en lâ ilâhe illallah ve eşhedu enne Muhammeden abduhü ve Resûluhu.

Kudret Uğurlu Eminsoy

Yönetici

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir